Frans Verschoor

Slowscapes

In deze videowerken vermengen landschappen van over de hele wereld zich zo traag, dat veranderingen bijna niet waarneembaar zijn. Constante factor is de horizon, die het beeld excact doormidden snijdt. Slowscape#1 is voor het eerst getoond als installatie in Galerie Lecq in Rotterdam, dag en nacht zichtbaar. De videoinstallatie Slowscape#2 is getoond in de Bagijnentoren in Delft. Slowscape#3 is getoond in WTC Art Gallery en in Galerie de Rivier.

In these video works, landscapes from all over the world mingle slowly, making changes almost imperceptible. The horizon, which divides the image into two equal parts, is the constant, unifying factor. Slowscape#1 was first shown as an installation at Gallery Lecq in Rotterdam, visible day and night. The video installation Slowscape#2 was shown in the Bagijnentoren in Delft. Slowscape#3 was shown at WTC Art Gallery and at Galerie De Rivier in Rotterdam.

» Videostills

Fragment Slowscape#3

Traveling Triangle {2014}

Korte video van het veranderende zonlicht op de muur in mijn atelier.

Short video of the changing sunlight on my studio wall.

» www.ffffff.nl

Split Seconds {2013}

Razendsnel verandert het beeld. Geen moment is gelijk aan het voorgaande. In hoog tempo en volstrekt willekeurig mengen zich de portretten van bekenden en onbekenden, religieuze fanatici en zware criminelen, geestelijk leiders en zakenlieden. Friend or foe?

De installatie is ontworpen voor de Fenixloods in Rotterdam, Katendrecht. De achterwand van de industriele goederenlift diende hierbij als ondergrond voor de projectie. Het werk is getoond tijdens de kunstmanifestatie "Art at the Warehouse" in 2013.

The image is in a constant state of movement, each moment differing from the last. Rapidly and randomly, portraits of strangers, acquaintances, religious fanatics, severe criminals, spiritual leaders and businessmen intermingle, posing us the question: friend or foe?

This installation was designed for the 2013 'Art at the Warehouse' exhibition at the Fenixloods in Rotterdam. The back wall of the industrial goods lift served as the basis for this projection.

Split Seconds, Fenixloods

Self {2008 - 2014}

De installatie "Self" toont geen "selfie" momentopname, maar genereert en vermengt zelfportretten, gemaakt over een lange periode. In het werk verstrijkt de tijd niet lineair: beeldfragmenten uit jaren wisselen elkaar in hoog tempo af op basis van toeval. Dat maakt dat geen seconde gelijk is aan een voorgaande. Met iedere update verandert het werk.

The installation "Self" shows no snapshot-like "selfies", but generates and mixes self-portraits, made over a long period of time. In this work, time is not linear: high-speed fragments from many years change randomly. In this way, a new and unique image is created every single second. With each update, the work will change.

» Videostills
» Bekijk Self online (Flash-plugin, laadtijd is afhankelijk van verbindingssnelheid)

In God We Trust {2007}

Deze video-animatie ontstaat door het vermengen van op het internet gevonden beeldmateriaal van weldoeners en moordenaars. Religieze gedrevenheid is wat de geportreteerden met elkaar verbindt, maar ook van elkaar verwijdert.

This video animation is created by mixing found internet footage of benefactors and murderers. Religious inspiration is what connects, but also divides the people portrayed.

» Videostills
» Bekijk In God We Trust online (Flash-plugin, laadtijd is afhankelijk van verbindingssnelheid)

 

De routine als gestolde tijd

Ruimte en tijd doen zich aan ons voor als afzonderlijke entiteiten. Hoewel het eenvoudig te begrijpen is dat zij met elkaar in verband staan, is het moeilijk om ze gelijktijdig te bevatten binnen één geïntegreerde representatie.

In de praktijk worden representaties binnen de kunsten óf tot het tijdsdomein óf tot het ruimtedomein gerekend. Muziek en film worden gezien als de lineaire, tijdgerelateerde, kunsten. Schilder- en beeldhouwkunst opereren in de ruimte en worden als nonlineair beschouwd. Er is een lange traditie van kunstenaars, die proberen te ontsnappen aan de dimensies van hun domein. De kubisten en futuristen probeerden binnen de beeldende kunst te ontkomen aan de anekdotische afbeelding van een uniek moment.

Frans Verschoor werkt binnen deze traditie, waarbij hij de ruimtetijd in één representatie vat. Hij fotografeert dezelfde plaatsen en objecten routinematig over de tijd. Hieruit ontstaan verzamelingen van soms wel honderden foto's, die worden samengevoegd tot één beeld.

Het werk van Verschoor bevat ook traditionele thema's, zoals de terugkerende rol van de horizon. Maar vóór alles vormen de opgetelde beelden samen een Gestalt, een totaalbeeld, waarin tijd niet lineair, maar cyclisch is. De routine wordt gestolde tijd. Eén herinnering, die uit veel momenten bestaat.

Kees Went, mei 2014
Vertaald door Peppy McRuary

Sluit Tekstvenster

Routine as solidified time

Space and time reveal themselves to us as separate entities. Although it is easy to understand that the two are interrelated, it is difficult for our brains to grasp them in a single integrated representation. In Western culture, we experience time as linear and space as non-linear. Physics recognises a four-dimensional space-time continuum, in which space and time are united.

In practice, representations in the arts belong either to the temporal or the spatial dimension. Music and film are considered linear, time-related arts, whereas painting and sculpture operate in space and are therefore seen as non-linear. A tonal composition can only be understood within a framework of time, while we can not appreciate a sculpture without taking its spatial aspects into consideration. History shows a long tradition of artists who have attempted to escape the dimensions of their domain. 16th century composer Thomas Tallis meant to dress and shape the inside space of cathedrals with his compositions. Within the visual arts, cubists and futurists aimed to avoid the anecdotal portrayal of one unique moment.

Frans Verschoor works within this tradition, trying to capture space-time in one single image. When he used to take his children to school, he noticed he wasn't the only person who followed the same routine every day. Every morning, someone would come cycling around the corner at the exact same time. Elsewhere, a door would always open. The city is full of set structures. Repetition, routine, turns the anecdotal into the general. For Verschoor, a memory is not just a single event, but a collection of moments. With the advent of the digital camera, we can now photograph everything, everywhere at all times. He started to routinely photograph the same places and objects over time. This gave rise to collections of sometimes hundreds of photographs, which are blended together on the computer to a single image.

Apart from the series in time, Verschoor has also taken shots of the same subject in space, such as a tree photographed from many different sides. With this technique, he attempts to represent not just a tree, but the tree. Despite the use of digital techniques, Verschoor's work doesn't emanate digitality, but in its appearance rather refers to old paintings. For instance, the texture, created by the blurring effect of stacking photos, is sometimes reminiscent of the signature of a painter like William Turner, especially in those works that have the sea as their subject. Turner also worked on seascapes over an extended period of time, in which he too had to find a way to portray the movement of the waves.

Verschoor's work also contains traditional themes, such as the recurring horizon. But first and foremost, the blended images form a Gestalt, an overall picture in which time is not linear, but cyclical. Routine becomes solidified time. One memory, consisting of many moments.

Kees Went, May 2014
Translation Peppy McRuary

Sluit Tekstvenster